รู้ซึ้งถึงจุดอ่อนของตัวเอง ตั้งแต่ได้พบเธอ
ถ้าถูกบีบคั้นด้วยความเจ็บปวดที่ยากเกินจะรับไหว
ความรู้สึกที่ไม่สามารถส่งไปถึงเธอ ก็มีแต่จะรุนแรงมากขึ้น
หิมะน่ะเงียบงัน เหมือนเธอไม่มีผิด
ตกต้องลงมาบนไหล่นี้ ชวนให้อมยิ้มเอ็นดู
เพราะหากเผลอพลั้งสัมผัสเข้าแล้วล่ะก็ สักวันคงหายไป
ปล่อยไปอย่างที่เคยอยู่เคยเป็นเพียงลำพัง แค่หลับตาแล้วรู้สึกถึงเธอก็พอแล้ว
จุมพิตผะแผ่วยามเธอหลับ
ไม่สามารถพูดออกไปได้อย่างใจคิด ซ่อนมันไว้ข้างในใจที่แหลกสลาย
ถ้าแค่เพียงเชื่อมั่นในรอยยิ้มนั้นและโอบกอดเธอเอาไว้
ท้องฟ้าจะกึงก้องด้วยเสียงของปาฏิหาริย์
หิมะน่ะเงียบงัน เหมือนเธอไม่มีผิด
ตกต้องลงมาบนไหล่นี้ ชวนให้อมยิ้มเอ็นดู
เพราะหากเผลอพลั้งสัมผัสเข้าแล้วล่ะก็ สักวันคงหายไป
ปล่อยไปอย่างที่เคยอยู่เคยเป็นเพียงลำพัง แค่หลับตาแล้วรู้สึกถึงเธอก็พอแล้ว
ความรักที่มอดไหม้กลายเป็นเถ้าถูกสายลดพัดพาให้สูงขึ้นไปเรื่อยๆ
น่าสงสัย หากมันพัดไปไกลยังที่ที่เธออยู่
หากเธอหวัง .. ฉันก็คือผู้สนองความหวังนั้น
เชื่อมั่นในตัวฉันด้วยความโศกเศร้าทั้งหมดที่เธอมี
เผชิญหน้ากับฤดูใบไม้ผลิ และกอดกันเอาไว้ด้วยความรัก
หากคลายคลาดจากกันแล้ว ก็ไม่ต้องการแล้วซึ่งสิ่งใด
หิมะน่ะเงียบงัน เหมือนเธอไม่มีผิด
ตกต้องลงมาบนไหล่นี้ ชวนให้อมยิ้มเอ็นดู
เพราะหากเผลอพลั้งสัมผัสเข้าแล้วล่ะก็ สักวันคงหายไป
ปล่อยไปอย่างที่เคยอยู่เคยเป็นเพียงลำพัง แค่หลับตาแล้วรู้สึกถึงเธอก็พอแล้ว
เราไม่สามารถร้องขอนิจนิรันดร์
แต่กระนั้น เธอก็เป็นที่รักสุดดวงใจ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น